Wśród wczesnych objawów klimakterycznych można wyróżnić: nocne zlewne poty i uderzenia gorąca, bezsenność i rozdrażnienie, depresję i płaczliwość. Może się pogarszać zdolność koncentracji oraz pamięć. Występuje też grupa objawów, które nasilają się dopiero w okresie po menopauzie tj.: częstomocz, nietrzymanie moczu, nawracające infekcje dróg moczowych, bolesne współżycie, spadek elastyczności skóry oraz zanik owłosienia pod pachami i w okolicy łonowej.

Z późnych objawów klimakterycznych można wymienić m.in. osteoporozę, choroby serca, otyłość. Aby zmniejszyć dolegliwości związane z klimakterium, warto przyjrzeć się ogólnie stylowi życia, jaki prowadzi kobieta. Pożądane byłoby rzucenie palenia, redukcja stresów, modyfikacja diety na taką , która zawiera dużo fitoestrogenów, wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej, stosowanie naturalnych ziół. W uzasadnionych przypadkach można zastosować HTZ (hormonalną terapię zastępczą).

Jeśli chodzi o dietę, zdecydowanie wskazane są tłuszcze roślinne i rybie, cukry złożone, minerały tj.: magnez, bor, cynk, chrom, selen a także witaminy z grupy B i antyoksydanty. Warto włączyć do diety soję, ryż, jabłka, pyłek kwiatowy, len, kapustę, brokuły, czerwone wino, kminek, anyż, jabłka, gdyż zawierają one sporo estrogenów roślinnych (fiotoestrogenów), które mogą w znacznym stopniu zmniejszyć dolegliwości związane z okresem przejściowym. Z roślin, które warto mieć na uwadze (a które często są składnikami preparatów przeznaczonych dla kobiet w perimenopauzie) można wymienić pluskwicę groniastą, żeń-szeń, krwawnik pospolity, szałwię pospolitą, wiesiołek dwuletni, przywrotnik pospolity, dziurawiec zwyczajny.

Dietę i zdrowszy tryb życia można wprowadzić oczywiście samodzielne, ale decyzja o ewentualnej HTZ może zapaść jedynie pod kontrolą lekarską. Przeciwwskazaniem do niej będzie czynna choroba zakrzepowo-zatorowa, uszkodzenia wątroby, nowotwory estrogenozależne (rak błony śluzowej macicy i rak sutka), choroby serca, nieleczone nadciśnienie, porfiria skórna. Terapia hormonalna może być wsparciem w bardzo nasilonych objawach psychoemocjonalnych i naczynioruchowych, w leczeniu zmian atroficznych dróg moczowo-płciowych czy wspomagająco w osteoporozie, ale należy mieć na uwadze to, że jednocześnie może zwiększyć ryzyko zachorowania na raka sutka czy powikłań zatorowo-zakrzepowych.

Kluczową sprawą w czasie wchodzenia przez kobietę w okres okołomenopauzalny zdaje się być poczucie własnej wartości i wsparcie rodziny. Zrozumienie doświadczane od bliskich i wewnętrzna zgoda na naturalny proces starzenia się, mogą w znacznym stopniu ułatwić kobiecie radzenie sobie z łabędzim śpiewem i pustym gniazdem oraz fizycznymi dolegliwościami.

Kończąc, chciałam zaprosić Was do dyskusji. Na pewno w Waszych otoczeniach spotykacie się z kobietami w okresie przejściowym. W jaki sposób przezywają one ten czas?